lyric_23

Ты когда - нибудь был в турецком аэропорту, где обьявляются рейсы в Адана, Малация... ? Я была! 
Ты когда нибудь был в турецком отеле, где прямо в фое воздвигнут памятник их национальному герою Туркмен Паше ...? Я была!
Боль захлестывала прямо из глубины истории тяжелыми плетьми и опрокидывала почти в безсознании...  Этого не описать, и тогда мне казалось вся наша делегация чувствует тоже самое, но как оказалось только 3-е из 14-ти человек. Так и сегодня ... 

Нет сегодня я не удивлена и не бьюсь в истерике - эти этапы я прошла тогда, когда мы без протоколов роднялись с турками, когда выставляли на загар свои тела под турецким солнцем. Да, тогда я переживала и ужас, и боль, и страх.. Ну а теперь даже не удивляюсь, что народ радостно ликует сегодня под фанфары и салюты под этот унизительный фарс, после вчерашнего и им все равно, им и должно быть все равно они из числа тех 11ти, которые ничего не чувствовали, т.к это те, кто и рады сродниться с турками и забыть все дабы (лишь бы) получить кусочек средиземноморского солнца и не важно какой ценой ... Нет не злюсь - я просто молча скорблю.
 
Как сказал dabavog "Мы протокол подписали не вчера!"

Ես գիտեմ, որ արվեստը երբեք պրոբլեմ չի լուծում նա պրոբլեմը ի հայտ է բերում ԲԱՅՑ մի թե այսօր մեր արվեստի գործիչները չկարողացան ձայն բարձրացնել? նայում էի հրապարակի համերգն ու մի մոմենտ նենց սարսափ տիրեց - պատկերացրեցի որ մի օր էլ կարող են ստիպել թուրքական դրոշ ծածանել "տղերքը հանրապետական" ու իրենք դա կանեն, страшно быть толпой и это очень мне напомнило ту толпу, которая орала "РАСПНИ, РАСПНИ" а ведь в толпе были сотни людей которых Он (Иисус) исцелил - массовый инстинкт, стадо и этим все сказано... Просто мне казалось деятели искусств никогда к толпе не приписывалис.

Ախր ԵՐԲԵՔ չեմ հասկացել ու չեմ հասկանա այդ անբարո ու լկտի արտահայտության իմաստը "Տո լավ են արել կոտորել են, քիչ են արել սաղին պիտի վերացնեին" ...

Լավ եթե ասողը այլ ազգի լիներ, բայց մենք????
Նոր չի, հաճախ հնչող արտահայտությունա, բայց ոչ մի կերպ չեմ մերվում ու չեմ կարողանում անտարբեր անցնել կողքով..

Այսօր մասնակից եղա մի "անտիհիգիենիկ" (բառ էլ չեմ գտնում դա անվանեմ) խոսակցության ...

Նստած էինք սրճարանում չորս հոգով, մեկը մեզանից կառավարական մարմիններից էր, պաշտոնով անզ էսպես կոչեմ:

Խոսակցություն ծավալվեց եղեռնի մասին ընդհանրապես, ոչ ոք կոնկրետ շեշտ չեր էլ դրել 15 թվի կոտորածի վրա, երբ հանկարծ այս պաշտոնով անձը դեմքի արտահայտությունը կտրուկ փոխվեց ու անհասկանալի չարությունով լցված սկսեց հռետորական ՀԻՄՄՄՄԱՐ արտահայտություններ անել`

- Այո պիտի կոտորեին, Էս բոմժերի վերջը մենակ տենց պիտի տան, էս ազգ չի .. սա պիտի վերացվի ...քիչ են արել:

Ապշած դեռ լուռ նայում եմ.. Այլ բան է, երբ դա լաչառ շուկայի վաճառողուհին ասի (միևնույնն է անընդունելի է), սակայն լռիվ այլ է, երբ դա իբր "ինտիլիգենտ" նամանավանդ այդ ատյաններում աշխատողից ես լսում...

Ուզում էի հասկանալ սա իրականություն է թե???.. մեկ ել մեզանից մեկ այլը մի բան ասաց, որը ինձ ավելի ՄԵԾ շոկի բերեց: Դեռ այդպիսի բան այսքան տարվա մեջ լսած չկաի հավատացեք: Ասածը հետևյալն էր`

- Այո սրանք մարդ չեն, մարդ ամաչումա ասի որ հայա: Օրինակ ամռանը, երբ Անտալյայում էինք ամուսինս ասաց լողափում "լսի հայերեն մի խոսա: Ավելի լավա իմանան թուրք ենք քան մտածեն հայ ենք .. ես անգլերեն էի խոսում ամուսինս էլ լռում էր

Սարսափը ինձ պատեց, երբ ես հասկացա, որ այդ ամենն ասվում է ամենայն լռջությամբ և ազնվությամբ հերիք չի ԳԼՈՒԽ գովալովն էլ հետը

Միայն մի բան եմ ասել

- Լավ համաձայն եմ, բայց միայն մի պայմանով, որ ձեզանից սկսեն վերացնել էս ազգը, ինչքան հասկացա այս ամբողջ խոսակցությունից մեր ազգը ԻՐՈՔ խայտառակողներ ունի, ի դեմս ձեզ

Ինչքանով ճիշտ էր հիմա չեմ կարողանում ասել, ցավս շատ էր ձայնս էլ դողում էր, բայց որ լռեցին ու կտրուկ թեման փոխեցին փաստ էր, սակայն իմ ցավը մինչև հիմա չի լռում...

Չեմ հասկացել ... չեմ հասկանա ... ու չեմ էլ ուզում այդ լկտի արտահայտությունների դրդապատճառը հասկանալ…

P.S. Ասեմ որ մինչ դա կառավարության տիկինը գլուխ էր գովում, որ գրասենյակը լրիվ ապահովել է մոխրամաններով, որոնք գողանում է Կոմիտասի վրա գտնվող “Արևելյան” սրճարանից.. Ասեմ որ դա ասվում էր առանձ որևիցե ամոթի զգացում տածելու .. ընդհակառակը “սրանց հասնումա ոնց կարաս պիտի թալանես”

Հաճախ սիրում եմ,
Երբ մարդկայնորեն սիրտս գերում են:
Հաճախ լռում եմ,
Երբ ճիշտ ասածս դիտմամբ ծռում են ...
 

Счастлива ли я?
Да!

Мне удостоилась эта великая честь родиться в такой интересной и древней стране как Армения - я армянка!

Я живу в городе, который не променяла бы ни на один другой - Ереван это мой город!

Мне здорово повезло с предками - от папы научилась мыслить, от мамы любить!

У меня самый неординарный брат - в нем сгусток творчества!

Рядом друзья в каждом из которых целая вселенная!

И мне так повезло - я встретила тебя, иначе бы я никогда не узнала что значит быть счастливой!

Счастлива ли я?